درمان بیماری ام اس MS
مولتیپل اسکلروزیس (MS) یک بیماری سیستم اعصاب مرکزی مغز و نخاع است.
در بیماری MS ، سیستم ایمنی بدن غلاف محافظتی (میلین) که رشته های عصبی را می پوشاند را تحت تاثیر قرار داده و باعث ایجاد مشکلات ارتباطی بین مغز و بدن می شود. در نهایت ، این بیماری می تواند باعث آسیب اعصاب شود.
علائم و نشانه های MS بستگی به میزان آسیب عصبی دارد. خوشبختانه درمان های مدرن و جدید امروزه می توانند تا حد زیادی به کوتاه کردن دوره حملات ، اصلاح دوره بیماری و مدیریت علائم کمک کنند.
علائم و نشانه ها
- بی حسی یا ضعف در یک یا چند اندام که معمولاً در یک طرف بدن یا پاها و تنه رخ میدهد.
- احساس شوک الکتریکی که با حرکات خاص گردن رخ می دهد ، به ویژه خم شدن گردن به جلو (علامت Lhermitte)
- از دست دادن ناکامل یا کامل بینایی ، معمولاً در یک چشم و اغلب با درد هنگام حرکت چشم
- دوبینی
- تاری دید
- لکنت زبان
- خستگی
- سرگیجه
- سوزن سوزن شدن یا درد در قسمت هایی از بدن
- اختلال عملکرد جنسی
- اختلال عملکرد روده و مثانه
دوره بیماری
بیشتر افراد مبتلا به ام اس دوره بیماری عودکننده-بهبود یابنده دارند. این افراد دوره هایی از علائم را تجربه می کنند سپس برای مدتی علائم بهبود میابد. این بهبودی میتواند کامل یا نا کامل باشد.
تنها ۱۵ درصد از بیماران، MS از نوع پیشرونده دارند. یعنی علائم در طول زمان شدت می یابد. بدتر شدن علائم معمولاً شامل مشکلات حرکتی و راه رفتن است.
انواع دیگری نیز وجود دارد که کمتر شایع است.
بیشتر بدانید : کمر درد و درمان آن
علل درمان بیماری ام اس
علت بیماری مولتیپل اسکلروزیس ناشناخته است. این یک بیماری خود ایمنی محسوب می شود که در آن سیستم ایمنی به بافت های خودی حمله می کند و بافت محافظت کننده عصبی (میلین) تخریب میکند. میلین را می توان به پوشش عایق روی سیم های برق تشبیه کرد. هنگامی که میلین محافظ آسیب می بیند و فیبر عصبی پوشش را از دست میدهد، پیام هایی که در امتداد آن فیبر عصبی حرکت می کنند ممکن است کند یا مسدود شوند. مشخص نیست که چرا MS در برخی افراد ایجاد می شود و در برخی دیگر نه. به نظر می رسد ترکیبی از عوامل ژنتیکی و عوامل محیطی مسئول باشد.
عوامل خطر
- سن: MSمی تواند در هر سنی رخ دهد ، اما شروع آن معمولاً در حدود 20 تا 40 سالگی رخ می دهد..
- جنسیت: زنان دو تا سه برابر بیشتر از مردان در معرض ابتلا به ام اس عودکننده – بهبود یابنده هستند.
- سابقه خانوادگی: اگر یکی از والدین یا خواهر و برادرهای شما مبتلا به MS بوده است ، شما در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به این بیماری هستید. هرچند ابتلای شما حتمی نیست و احتمال کمتر از ۲۵ درصد دارد
- عفونت های خاص: گاها عفونت های ویروسی با بیماری ام اس مرتبط هستند. از جمله اپشتین بار ، ویروسی که باعث ایجاد مونونوکلئوز عفونی می شود.
- سفیدپوستان، به ویژه کسانی که تبار اروپای شمالی دارند ، بیشترین خطر ابتلا به MS را دارند. افراد آسیایی ، آفریقایی یا بومی آمریکا کمترین خطر را دارند.
- اقلیم: بیماری MS در کشورهای دارای آب و هوای معتدل بسیار رایج است ، از جمله کانادا ، شمال ایالات متحده ، نیوزلند ، جنوب شرقی استرالیا و اروپا.
- ویتامین D : داشتن سطوح پایین ویتامین D و کم قرار گرفتن در معرض نور خورشید با خطر بیشتر MS همراه است.
- در صورت ابتلا به سایر اختلالات خود ایمنی مانند بیماری تیروئید ، کم خونی خطرناک ، پسوریازیس ، دیابت نوع 1 یا بیماری التهابی روده و …، احتمال ابتلا به بیماری ام اس افزایش می یابد.
- سیگار کشیدن
تشخیص درمان بیماری ام اس
تشخیص بیماری مولتیپل اسکلروزیس متکی بر رد سایر شرایط است که ممکن است علائم و نشانه های مشابهی را ایجاد کند ، که به عنوان تشخیص افتراقی شناخته می شود. پزشک برای تشخیص، با گرفتن یک شرح حال کامل و معاینه شروع می کند. سپس در صورت لزوم، ممکن است انجام این آزمایش ها را توصیه کند:
- آزمایش خون
- Lumbar puncture:که در آن نمونه کوچکی از مایع مغزی نخاعی برای تجزیه و تحلیل آزمایشگاهی از کانال نخاعی شما خارج می شود..
- MRI :که ممکن است برای برجسته کردن ضایعاتی که نشان می دهد بیماری شما در مرحله فعال است ، تزریق داخل وریدی ماده حاجب انجام دهید.
- تست پتانسیل برانگیخته:که سیگنال های الکتریکی تولید شده توسط سیستم عصبی شما را در پاسخ به محرک ها ثبت می کند.
درمان درمان بیماری ام اس
معمولاً بر سرعت بخشیدن به بهبودی از حملات ، کند کردن پیشرفت بیماری و مدیریت علائم MS متمرکز است. برخی از افراد علائم خفیفی دارند که نیازی به درمان ندارد.
درمان حملات MS
کورتیکواستروئیدها مانند متیل پردنیزولون داخل وریدی برای کاهش التهاب عصب تجویز می شوند. عوارض جانبی ممکن است شامل بی خوابی ، افزایش فشار خون ، افزایش سطح گلوکز خون ، نوسانات خلقی و احتباس مایعات باشد.
پلاسمافرز: اگر علائم شما جدید و شدید باشد و به استروئیدها پاسخ نداده باشد ، ممکن است از تبادل پلاسما استفاده شود.
درمان هایی برای اصلاح پیشرفت
برای MS اولیه پیشرونده ، اوکرلیزوماب (Ocrevus) موثرترین درمان کاهش دهنده پیشرفت بیماری است. برای بیماری MS عودکننده-تسکین دهنده ، چندین درمان کاهش دهنده پیشرفت بیماری در دسترس است.
بسیاری از پاسخ های ایمنی مرتبط با MS در مراحل اولیه بیماری رخ می دهد. درمان تهاجمی با این داروها در اسرع وقت می تواند میزان عود را کاهش دهد ، تشکیل ضایعات جدید را کند کرده و به طور بالقوه خطر آتروفی مغز و ناتوانی را کاهش دهد.
درمان های تزریقی شامل موارد زیر است:
- داروهای اینترفرون بتا
- گلاتیرامر استات (کوپاکسون ، گلاتوپا)
- اوکرلیزوماب
- ناتالیزوماب (تیسابری)
درمان های خوراکی شامل موارد زیر است
- فینگولیمود (گیلنیا)
- دی متیل فومارات
- دیروکسیمل فومارات
- تریفلونومید (اوباجیو)
- سیپونیمود (مایزنت)
- کلادریبین (Mavenclad)
سایر روشهای درمانی
- فیزیوتراپی
- شل کننده های عضلانی
- دارو برای کاهش خستگی: آمانتادین ، مودافینیل (Provigil) و متیل فنیدات (Ritalin) ممکن است در کاهش خستگی ناشی از MS مفید باشد. برخی از داروهایی که برای درمان افسردگی استفاده می شوند، از جمله مهار کننده های انتخابی بازجذب سروتونین نیز گاها توصیه میشود.
- اصلاح شیوه زندگی
- برای تسکین علائم و نشانه های بیماری ام اس ، سعی کنید:
- داشتن استراحت کافی
- ورزش
- رژیم غذایی متعادل
- کاهش استرس